அரசியல் பிரச்சாரத்தின் ஆதாரக் கோட்பாடு

========================================================================================================

அரசியல் பிரச்சாரத்தின் ஆதாரக் கோட்பாடு.

'' நீதி, மதம், அரசியல், சமுதாயம் சம்பந்தமான எல்லாவித சொல்லடுக்குகளுக்கும் பிரகடனங்களுக்கும் வாக்குறுதிகளுக்கும் பின்னே ஏதாவதொரு வர்க்கத்தின் நலன்கள் ஒழிந்து நிற்பதைக் கண்டுகொள்ள மக்கள் தெரிந்துகொள்ளாத வரையில் அரசியலில் அவர்கள் முட்டாள்தனமான ஏமாளிகளாகவும் தம்மைத் தாமே ஏமாற்றிக்கொள்வோராகவும் இருந்தனர், எப்போதும் இருப்பார்கள். பழைய ஏற்பாடு ஒவ்வொன்றும் எவ்வளவுதான் காட்டு மிராண்டித் தனமாகவும் அழுகிப் போனதாகவும் தோன்றிய போதிலும் ஏதாவது ஒரு ஆளும்வர்க்கத்தின் சக்தியைக் கொண்டு அது நிலைநிறுத்தப்பட்டு வருகிறது. சீர்திருத்தங்கள், அபிவிருத்திகள் ஆகியவற்றின் ஆதரவாளர்கள் இதை உணராத வரையில் பழைய அமைப்பு முறையின் பாதுகாவலர்கள் அவர்களை என்றென்றும் முட்டாளாக்கிக் கொண்டே இருப்பார்கள். இந்த வர்க்கங்களின் எதிர்ப்பைத் தகர்த்து ஒழிப்பதற்கு ஒரே ஒரு வழிதான் உண்டு. அது என்ன?

பழைமையைத் துடைத்தெறியவும் புதுமையைச் சிருக்ஷ்டிக்கவும் திறன் பெற்றவையும், சமுதாயத்தில் தாங்கள் வகிக்கும் ஸ்தானத்தின் காரணமாக அப்படிச் சிருக்ஷ்டித்துக் தீரவேண்டிய நிர்ப்பந்தத்திலிருக்கிறவையுமான சக்திகளை, நம்மைச் சூழ்ந்துள்ள இதே சமுதாயத்துக்குள்ளேயே நாம் கண்டுபிடித்து, அந்தச் சக்திகளுக்கு ஞானமூட்டிப் போராட்டத்துக்கு ஸ்தாபன ரீதியாகத் திரட்ட வேண்டும். இது ஒன்றேதான் வழி. ''

மாமேதை தோழர் லெனின்
===========================================================================================================================

Tuesday, 23 September 2014

How the plan to save the Union backfired


The Union is saved – but at what cost?

The Nos have it, but Britain has been left a divided country. How did our politicians get the referendum battle so wrong?

The SpectatorFraser Nelson and James Forsyth 20 September 2014

The worst has not happened; Scotland has not seceded from the United Kingdom. But David Cameron will have known some time ago that, whichever side won in the referendum, there would be no victory. This morning, the United Kingdom wakes up to one of the biggest constitutional messes in its history.

Given that the unionists had the best product to sell — Britain — it is alarming that they were supported by only 55 per cent of Scots. For months, the opinion polls had suggested far bigger support. The unionists may have won the election, but the separatists emphatically won the campaign. The Prime Minister had to turn to Gordon Brown, and seemingly give him the authority to redraft the constitution at will. He must now accept the consequences.

Ever since the YouGov poll that put Yes ahead, the British government has — one cabinet minister admits — operated by one principle: to live another day. ‘Nothing less than a modern form of Scottish home rule’ was offered, and a vow to keep the Barnett formula was made in a desperate bid to persuade the Scots to stay. Having acted in haste, the Prime Minister will have to repent at leisure — starting now.

This referendum was meant to settle the question of Scottish independence for good. But few believe it has done that. ‘We have heard the settled will of the Scottish people,’ said the Prime Minister. Alistair Darling, leader of the Better Together campaign, said, ‘The people of Scotland have spoken — we have chosen unity over division.’ Both will have known this to be untrue. There is no such thing as the settled will of the Scottish people, and almost half of them chose division. As one Labour insider admits, ‘There’s no way this is over.’ But this referendum — and more specifically the scramble to win it in the last fortnight — has created another question which now threatens to dominate politics.

The English Question is unavoidable, for as soon as parliament returns, the parties will move on the timetable dictated by Gordon Brown. He promised that a motion would be moved in parliament, on the day of a ‘no’ vote, to agree extra powers for Scotland (he meant powers to the Edinburgh parliament, which is a rather different thing). They will discuss which powers to devolve, focusing on income tax, housing benefit and welfare assessments. According to Brown, there will be agreement by St Andrew’s Day (30 November), and a Bill will then be presented to parliament in the New Year and agreed by Burns Night (25 January). The Union is to be rewired at breakneck speed.

Nick Clegg is quite happy with this, and Cameron, despite private reservations, set out the timetable in his statement outside Downing Street on Friday morning. Those who have spoken to the Prime Minister say he does not envisage any significant powers passing to Holyrood before the general election in May. As for Labour, Ed Balls is understood to be seething at all of this, saying that it makes it impossible for Labour to pass a budget for England. How could Scottish MPs vote on income tax that did not affect their constituents? He has pointedly refused to endorse the Brown plan.

But the biggest problem may be backbench Tory MPs. ‘I have never known the party so angry,’ says one minister. ‘They’re seething with this “vow” and believe that Cameron has no right to sign anything away to Scotland without his party’s approval. They’re quite capable of withholding their support for the Bill, and to hell with the consequences.’

Of course, any failure to deliver ‘Scottish Home Rule’ to the Brown timetable will give the Nationalists the excuse they need to reopen the whole independence debate. Alex Salmond conceded only that Scots did not want to separate ‘at this time’. The First Minister would be delighted to be able to claim that Scots rejected independence on a false premise: that they were pledged far more powers, but perfidious Westminster did not honour this pledge. So if Cameron is reined back by his party, then the SNP will be pushing for another vote — and the result will be a ‘neverendum’, with constant constitutional instability.

Clegg is quite keen on a new settlement for England, and doesn’t mind whether that means more power to the cities (i.e. to mayors) or power at a regional level. ‘But we have to remember that England has not shown much enthusiasm for this so far,’ says one Lib Dem minister. ‘They voted down regional assemblies, and almost all of the proposals for mayors. We can’t foist a new, rushed settlement on England.’ Comparisons are being drawn with the so-called Scottish Constitutional Convention, which preceded devolution in 1999. Its meetings took six years.

The origins of this mess go back to the last century. The whole New Labour devolution settlement has been a disaster. It was intended to (as Labour then put it) ‘kill demand for independence stone dead’. And it was an obsession for Scottish Labour. The late John Smith wanted this done, and Tony Blair inherited the project. The idea was to make a separatist majority impossible. After all, in a four-party system with semi–proportional voting, was any party ever going to win an outright majority?

Inline sub2

But rather than strengthen the Union, devolution weakened it by creating separate national conversations. National newspapers began to produce Scottish editions — they were a commercial success, but meant the people of Britain knew less and less about each other. Even Westminster insiders are uninterested in the Holyrood parliament. As one Tory cabinet member puts it: ‘I could not name more than three members of the Scottish government, which is bad. What’s worse, in fact, is that I could not care.’

When Scottish Labour held its leadership contest, Ed Miliband was asked on camera to name all the contenders. He couldn’t. His ignorance was made marginally more excusable by the lamentable quality of the candidates. That Better Together has appeared keener to use the leader of the Scottish Conservatives than the Scottish Labour party in recent weeks tells you all you need to know about the abilities of Johann Lamont and the candidates she defeated.

Devolution sent the best nationalists to Edinburgh, and the rest of Scotland’s best politicians to Westminster, hoping to govern the United Kingdom. Alex Salmond and his deputy Nicola Sturgeon faced an army of B-division politicians, and they duly made mincemeat out of them in the 2011 Holyrood elections, and have done so again in the last few weeks. Even when the big beasts returned, the Nationalists were able to suggest that they were somehow less Scottish for being at Westminster. They fed the idea that these politicians were only defending the Union so they could keep their jobs and carry on claiming their expenses.

At the last general election, Scottish Labour appeared to be as dominant as ever, with 42 per cent of the vote. Yet this disguised the extent of the rot. Safe seats made Scottish Labour lazy. They spent years winning without fighting. The party failed to recruit inspiring new leaders, in Scotland or England. Voters in Scotland who loathe the Tories and think the Labour leader is just as bad are far more likely to want separation. The greatest single problem for the Better Together campaign was the defection of Labour voters.

Perhaps the biggest reveal of the decline of Scottish Labour is how it relied on George Galloway to reach its traditional working-class supporters in the final frantic weeks of the campaign. Galloway does not sit for a Scottish seat and is not even a Labour MP, having been expelled from the party. But he was the man that the No campaign deployed with increasing frequency to make the left-wing case for the Union.

But it was Cameron, not anyone in the Labour party, who granted the referendum, and accepted Salmond’s loaded question. It was Cameron who ruled out the middle option, ‘devo max’, which he came close to offering anyway. At the time, No. 10 aides briefed that Cameron had cleverly forced the issue by forcing Salmond to hold a referendum on a single yes-or-no question. It does not seem so clever now.

One cabinet minister laments, ‘We didn’t learn the lessons of the 1975 European referendum. The question should have been “Do you want Scotland to remain part of the United Kingdom?” That would have made the campaign less negative.’ The actual question — ‘Should Scotland be an independent country?’ — reads like something that belongs in an SNP leaflet rather than on a ballot paper. It is hard to imagine an EU referendum being fought with a question along the lines of ‘Should Britain be a self-governing country?’

Once the terms of the referendum were agreed, the coalition parties outsourced the winning of it to the Labour party — a recognition of the fact that Scottish Tories are now pitied (far worse than being hated) and that Nick Clegg’s Liberal Democrats are so weak that all of his mainland Scottish seats are in danger. The coalition parties’ two highly skilled, highly paid electoral campaign managers — Lynton Crosby and Ryan Coetzee — were not involved in the Scotland campaign. This divorced the political strategies of the two governing parties from the referendum. Crosby has been warning for months that the result was not going to be the foregone conclusion so many in Westminster assumed it would be.

Take, for example, the question of what currency an independent Scotland would use. Better Together’s polling had revealed that this was a crucial issue for undecided voters, so it was decided that all the Westminster parties should rule out a currency union. But to the horror of political professionals, no proper polling had been done about how this announcement should be made. So George Osborne headed to Edinburgh to set down what an independent Scotland could have. Ed Balls and Danny Alexander immediately gave their backing. Played that way, one of the ‘no’ campaign’s strongest arguments simply became more evidence for the ‘yes’ campaign’s contention that the Westminster parties were bullying Scotland.

Another problem was that the coalition could not decide whom it wanted to run the Better Together campaign. John Reid was at first regarded as the perfect choice — a Labour figure untainted by the great recession who appealed to the working-class west of Scotland voters who would determine the result. He was also a street fighter, someone who could tackle Salmond on his own terms. But he could not be persuaded, so Alistair Darling was chosen.

Darling is one of the most decent men in politics — but he is a cerebral, cautious Edinburgh lawyer: not the type who would be expected to triumph in the pub brawl that the referendum was to become. With the notable exception of the first debate, Darling struggled to expose Salmond’s fact-twisting demagoguery.

To be fair, Darling has had many crosses to bear. Tory doubts about him have regularly found their way into the newspapers at inconvenient moments. The heaviest burden that he has had to bear, though, is that of the Labour party and the Scottish Labour party. He has had to deal with a slew of negative briefings against him, including stories that he had effectively been replaced as head of the campaign. Those close to him regularly erupted at Labour’s inability to avoid this kind of self-harm.

The Better Together campaign was a cross-party affair. But what most infuriated the Tories about it was, ironically, the responsibility of the Conservative pollster Andrew Cooper. They blamed him for the lack of emphasis on Britishness. When The Spectator pointed out to a No. 10 aide that an ICM poll had found that the most common reason for voting ‘No’ was a sense of attachment to the rest of the UK, head office reacted with shock, replying: ‘But that’s not what Andrew’s polling has been saying.’ Cooper’s numbers suggested that a heavily economic case was more likely to succeed.

A mixture of Labour squeamishness and Tory uselessness ensured that the battle for Britain was never properly fought. The case for the Union was reduced to a series of dire and sometimes implausible warnings. ‘No ifs, no buts — an independent Scotland would not share the pound with the rest of the UK,’ declared Osborne. But were the redcoats really going to come north and prise the pound from Scottish purses? Of course not. As Darling later admitted, Scotland could keep using the pound if it wanted. The issue was whether it could share a central bank.

Even Gordon Brown, a ninja of attack politics, complained that Better Together was too negative. He sulked in his tent for much of the campaign, and his suggestion that David Cameron should debate Alex Salmond was positively malicious. He was passionate and effective in the last few weeks, but the last Scottish prime minister of the United Kingdom, a living rejection of the SNP’s colonial-oppression argument, spoke up too late to have the positive impact he should have done.

Even more striking is the fact that the most powerful union in Britain, Unite, sat out the contest. Len McCluskey’s public explanation for this was that his Scottish membership was split. But senior Labour figures believe that his real motivation was to show the party that Unite’s support could not be taken for granted. McCluskey wanted to make it clear that if his union could not get what it wanted from Labour, it wouldn’t pledge money or organisational assistance. Sitting out the referendum was meant to show that he was prepared to sit out other elections, too, if he didn’t feel his union’s needs were being met. This gambit nearly contributed to the break-up of the United Kingdom and with it the end of any possibility of a genuinely left-wing government at Westminster.

But the most useful idiot for the ‘yes’ campaign was the shadow health secretary, Andy Burnham. Ever since the 2010 leadership election, he has had his eye on a second tilt at the crown. He has changed from a modernising, Blairite to a rabble-rousing, left-wing populist. Since returning to the health brief, he has indulged in the most absurd hyperbole about the NHS being sold off and privatised under the evil Tories — rhetoric that the ‘yes’ campaign picked up and gleefully repackaged. Vote yes, Scottish voters were told, to save the NHS.

NHS Scotland was scarcely mentioned in Alex Salmond’s massive blueprint for an independent Scotland. He could not honestly claim that it was under any kind of threat from London. But Salmond quickly realised that he could claim whatever he liked — no matter how absurd. His opponents would be too busy contradicting each other to mount any credible defence.

The unionist campaign was designed to achieve a victory clear enough to end the independence question for a generation. Instead, it found itself taking support for separation to levels never seen, or anticipated. Scotland is now a divided country, after a debate that has split families and damaged friendships. The healing process will begin, but no one can claim the country is stronger for all of this. It would have been bad enough for the combination of Cameron, Miliband and Clegg to have had no impact in saving the Union — but in many ways they managed to make things worse. This weekend, all three party leaders have a lot to answer for.

Full analysis of the result and its aftermath is on spectator.co.uk

This article first appeared in the print edition of The Spectator magazine, dated 20 September 2014

Tuesday, 16 September 2014

சீனத் திருத்தல்வாதிகளின் தலைவனே ஈழ மண்ணில் கால் வையாதே!


The northern insurgency in Sri Lanka made Sri Lanka rely heavily on Chinese weaponry, especially guns and endless supplies of ammunition, artillery guns, shells, naval craft and fighter jets to squash the rebels when Western nations were reluctant to come forward with help. Credit lines were opened so that we could get supplies from the People’s Liberation Army ‘on tick’.
From Editorial Sunday Times LK: How indebted is Sri Lanka to China?




Friday, 12 September 2014

செந்தோழர்கள் அப்பு பாலன் சிவப்பு அஞ்சலிக் காட்சிகள்

செப்டம்பர் – 12, தியாகிகள் நினைவு நாள்!

தோழர்கள் அப்பு  பாலன் நினைவு நீடூழி வாழ்க!

நக்சல்பாரிப் புரட்சி இயக்கத் தோழர் பாலன் தர்மபுரி மாவட்டத்தில் ஜனநாயகப் புரட்சிகரப் போரட்டத்திற்கு மக்களை அணிதிரட்டுவதில் முன்னணித் தோழராக செயல்பட்டார். புரட்சிகர இயக்கத்தை அழிக்கும் நோக்கத்தோடு எம்.ஜி.ஆர். ஆட்சி நடத்திய நரவேட்டையில் 1980 செப்.12ல் தோழர் பாலன் கொல்லப்பட்டார். தோழர் பாலனின் நினைவு நாளை நாட்டின் விடுதலைக்கும், ஜனநாயகத்திற்கும் போராடி உயிர்நீத்த அனைத்து தியாகிகளையும் நினைவுகூரும் நாளாகவும், அவர்களின் இலட்சியங்களை நிறைவேற்ற உறுதி ஏற்கும் நாளாகவும் கழகம் கடைப்பிடித்து வருகிறது.

இவ்வாண்டு,

மோடி அரசே,

நாட்டின் பொருளாதாரத்தை பன்னாட்டு கம்பெனிகளுக்கு அடிமைப்படுத்தும் தாராளமயக் கொள்கைகளைக் கைவிடு!

ஜெயா அரசே,

மோடியின் தேச விரோத, மக்கள் விரோதக் கொள்கைகளைப் பின்பற்றாதே!

என்கிற பிரதான முழக்கங்களின் அடிப்படையில், ஜனநாயக விடுதலைப் பிரச்சாரத்தை முன்னெடுத்தது.பொதுக்கூட்டம்,சுவரொட்டிப் பிரச்சாரம், இணைய சமூகப் பிரச்சாரம், ஆர்ப்பாட்ட ஊர்வலங்கள் நடத்தப்பட்டன.

இவற்றுக்கெல்லாம் சிகரம் வைத்தாற் போல் அப்பு பாலன் சிலை நோக்கி அணிவகுத்துச் சென்று செங்கொடியேற்றி,செம்மலர் தூவி,சிவப்பு அஞ்சலி செலுத்தவும், பொதுக்கூட்டத்தில் கலந்து கொள்ளவும் பொதுமக்களுக்கு அழைப்பு விடப்பட்டது.

ஆனால் `அடிமைப் பெண்` ஜெயா அரசு,அப்பு பாலன் சிலை அரங்கில் பொதுக்கூட்டம் நடத்த தடை விதித்தது. இத்தடைகளுக்கு மத்தியில், நினைவு நாள் கடைப்பிடிக்கப்பட்டு அப்பு பாலன் சிலை அரங்கில் சிவப்பு அஞ்சலி செலுத்தப்பட்டது.

அப்புரட்சி நிகழ்வுகளின் சில காட்சிப்படங்கள்.



பொதுக்கூட்டத் தடையை எதிர்த்து சிவப்பு அஞ்சலிக்கு அறைகூவிய கழகச் சுவரொட்டி

சிவப்பு அஞ்சலி ஊர்வலத்தின் முன்னிலைப் பதாகை


ஊர்வலத்தில் அணிவகுத்த மக்கள் மாதர்கள்


செம்மலர் தூவல்,செங்கொடி ஏற்றல், சிவப்பு அஞ்சலி!


சிலையின் உச்சியில் கழகத் தோழர்கள் புரட்சி முழக்கம்!



மோடி அரசே,

« நாட்டின் பொருளாதாரத்தை பன்னாட்டு கம்பெனிகளுக்கு அடிமைப்படுத்தும் தாராளமயக் கொள்கைகளைக் கைவிடு!

« அநியாய அந்நியக் கடன்களை இரத்து செய்!

« ‘வளர்ச்சி’ என்ற பெயரால் பன்னாட்டு, உள்நாட்டுப் பெருமுதலாளிகளுக்குச் சலுகைகளை வாரி வழங்காதே!

« ‘கசப்பு மருந்து’ என்ற பேரால் மக்களுக்கு அளிக்கப்பட்டுவரும் மானியங்களை வெட்டாதே!

« இரயில் கட்டண உயர்வைத் திரும்பப் பெறு!

« விலைவாசி உயர்வை எதிர்த்துப் போராடுவோம்!

« வேளாண்மைத் துறையைக் குழும மயமாக்குவதை எதிர்ப்போம்!

« நிலச் சீர்திருத்தத்திற்காகப் போராடுவோம்!

« விவசாயிகளை தற்கொலைக்கும் பட்டினிச் சாவிற்கும் தள்ளுவதை எதிர்த்துப் போராடுவோம்!

« நிலப்பிரபுத்துவ சாதி, தீண்டாமை கொடுமைகளை ஒழிக்கப் போராடுவோம்!

« ஈழத் தமிழ் மக்களுக்கும், தமிழக மீனவர்களுக்கும் எதிராக இராஜபட்சே கும்பலுக்கு அடிவருடியாகச் செயல்படுவதை அனுமதியோம்!

« கச்சத் தீவை மீட்போம்! தமிழர் நலனையும், மீனவர் உரிமைகளையும் பாதுகாப்போம்!

« ஆங்கிலம், இந்தி ஆதிக்கத்தை வீழ்த்துவோம்!

« தாய்த் தமிழை ஆட்சிமொழி, பயிற்றுமொழியாக்கப் போராடுவோம்!

« இந்து மதவாத ஆதிக்கத்திற்கு மக்களை அடிமைப்படுத்தும் சமஸ்கிருதத்தை எட்டாவது அட்டவணையிலிருந்து நீக்கு!

ஜெயா அரசே!

« மோடியின் தேச விரோத, மக்கள் விரோதக் கொள்கைகளைப் பின்பற்றாதே!

« பாசிச குண்டர் சட்டத்தைத் திரும்பப் பெறு!



மக்கள் ஜனநாயக இளைஞர் கழகம், தமிழ்நாடு                                                             செப்டம்பர், 2014

Thursday, 11 September 2014

இருமொழி சட்டக் கல்வி இறுதிப் பரீட்சை கோரி சட்ட மாணவர் இயக்கம் போராட்டம்!


சட்டக் கல்லூரி இறுதிப் பரீட்சையை இரு மொழிகளிலும் நடத்துமாறு ஆர்ப்பாட்டம்

புதன்கிழமை, 10 செப்டெம்பர் 2014 02:00 0 COMMENTS

(படங்கள்: சமந்த பெரேரா)

சட்டக்கல்லூரியின் இறுதிப் பரீட்சையை தமிழ் மற்றும் சிங்கள மொழிகளிலும் நடத்தவேண்டும் என்று அகில இலங்கை சட்ட மாணவர் இயக்கம் கோரிக்கை விடுத்து, கோட்டை ரயில் நிலையத்துக்கு முன்பாக நேற்று செவ்வாய்க்கிழமை (09) ஆர்ப்பாட்டத்தில் ஈடுபட்டது.

சட்டக்கல்லூரியில் நடத்தப்படும் இறுதி பரீட்சை உள்ளிட்ட மூன்று பரீட்சைகளும் தமிழ், சிங்களம் மற்றும் ஆங்கிலம் ஆகிய மூன்று மொழிகளிலும் நடத்தப்படும்.

எனினும், இறுதி பரீட்சையை ஆங்கில மொழியில் மட்டுமே நடத்தவேண்டும் என்று கூட்டிணைக்கப்பட்ட சட்டக்கல்வி சபையினால் ஆலோசனையொன்று அண்மையில் முன்வைக்கப்பட்டது.


சட்டக்கல்வியில் மொழி உரிமையை உறுதிப்படுத்து
இந்த ஆலோசனைக்கு எதிர்ப்பு தெரிவித்தே, அகில இலங்கை சட்ட மாணவர் இயக்கம் ஆர்ப்பாட்டத்தில் ஈடுபட்டது.

ஆர்ப்பாட்டத்தில் ஈடுபட்டவர்கள் இதுதான் அரசாங்கத்தின் இருமொழிக்கொள்கை அமுலாக்கலா? என்றும் கோஷம் எழுப்பினர்.

ஆர்ப்பாட்டத்தில் ஈடுபட்ட மாணவர்கள், ஜனாதிபதி செயலகத்தை நோக்கி செல்வதற்கு முயன்றபோதிலும் டெலிகொம் நிறுவனத்துக்கு முன்பாக பொலிஸார், வீதி தடையை ஏற்படுத்தி பேரணியை தடுத்துநிறுத்தினர்.

சட்டக்கல்லூரிக்கு மாணவர்களை 35 வயதுக்கு மேல் இணைந்துகொள்ளவேண்டாம் என்று அண்மையில் கொண்டுவரப்பட்ட யோசனைக்கு கடும் எதிர்ப்பு தெரிவிக்கப்பட்டதுடன்

அந்த யோசனை வாபஸ் பெற்றுகொள்ளப்பட்டமை குறிப்பிடத்தக்கது.

தகவல்: Tamil Mirror

வடக்கு மாகாணசபை அமைச்சர்களின் வாகனக் கொள்வனவுச் செலவு 50 மில்லியன் ரூபாய்!

சி.வி.க்கு வாகனம் கையளிப்பு

செவ்வாய்க்கிழமை, 09 செப்டெம்பர் 2014 12:24 0 COMMENTS
-பொ.சோபிகா

வடமாகாண முதலமைச்சர் சி.வி.விக்னேஸ்வரன், வடமாகாண சுகாதார அமைச்சர் பத்மநாதன் சத்தியலிங்கம் ஆகியோருக்கான வாகனங்களை ஆளுநர் அலுவலத்தில் வைத்து வடமாகாண ஆளுநர் ஜி.ஏ.சந்திரசிறி, செவ்வாய்க்கிழமை (09) வழங்கினார்.

வாகனங்களை, முதலமைச்சர் மற்றும் சுகாதார அமைச்சர் ஆகியோரின் செயலாளர்கள் பெற்றுக்கொண்டனர்.

வடமாகாண சபையால் கடந்த ஆண்டு வரவு செலவு திட்டத்தில் 50 மில்லியன் ரூபா நிதி, முதலமைச்சர், அவைத்தலைவர் மற்றும் நான்கு அமைச்சர்களுக்கு வாகனங்கள் வாங்குவதற்காக ஒதுக்கீடு செய்யப்பட்டது.

அதனடிப்படையில், அவைத்தலைவர் சி.வி.கே.சிவஞானம், விவசாய அமைச்சர் பொன்னுத்துரை ஐங்கரநேசன், கல்வி அமைச்சர் தம்பிராசா குருகுலராஜா, வர்த்தக வாணிப மீன்பிடி அமைச்சர் பாலசுப்பிரமணியம் டெனீஸ்வரன் ஆகியோருக்கு தலா 7 மில்லியன் ரூபாய் பெறுமதியான வாகனங்கள் கொள்முதல் செய்யப்பட்டு, ஆளுநரால் கடந்த ஜூலை 5 ஆம்
திகதி வழங்கப்பட்டன.

அத்துடன், முதலமைச்சருக்கு 15 மில்லியன் ரூபாய் பெறுமதியான கார் ஒன்றும் வழங்கப்பட்டது.