அரசியல் பிரச்சாரத்தின் ஆதாரக் கோட்பாடு

========================================================================================================

அரசியல் பிரச்சாரத்தின் ஆதாரக் கோட்பாடு.

'' நீதி, மதம், அரசியல், சமுதாயம் சம்பந்தமான எல்லாவித சொல்லடுக்குகளுக்கும் பிரகடனங்களுக்கும் வாக்குறுதிகளுக்கும் பின்னே ஏதாவதொரு வர்க்கத்தின் நலன்கள் ஒழிந்து நிற்பதைக் கண்டுகொள்ள மக்கள் தெரிந்துகொள்ளாத வரையில் அரசியலில் அவர்கள் முட்டாள்தனமான ஏமாளிகளாகவும் தம்மைத் தாமே ஏமாற்றிக்கொள்வோராகவும் இருந்தனர், எப்போதும் இருப்பார்கள். பழைய ஏற்பாடு ஒவ்வொன்றும் எவ்வளவுதான் காட்டு மிராண்டித் தனமாகவும் அழுகிப் போனதாகவும் தோன்றிய போதிலும் ஏதாவது ஒரு ஆளும்வர்க்கத்தின் சக்தியைக் கொண்டு அது நிலைநிறுத்தப்பட்டு வருகிறது. சீர்திருத்தங்கள், அபிவிருத்திகள் ஆகியவற்றின் ஆதரவாளர்கள் இதை உணராத வரையில் பழைய அமைப்பு முறையின் பாதுகாவலர்கள் அவர்களை என்றென்றும் முட்டாளாக்கிக் கொண்டே இருப்பார்கள். இந்த வர்க்கங்களின் எதிர்ப்பைத் தகர்த்து ஒழிப்பதற்கு ஒரே ஒரு வழிதான் உண்டு. அது என்ன?

பழைமையைத் துடைத்தெறியவும் புதுமையைச் சிருக்ஷ்டிக்கவும் திறன் பெற்றவையும், சமுதாயத்தில் தாங்கள் வகிக்கும் ஸ்தானத்தின் காரணமாக அப்படிச் சிருக்ஷ்டித்துக் தீரவேண்டிய நிர்ப்பந்தத்திலிருக்கிறவையுமான சக்திகளை, நம்மைச் சூழ்ந்துள்ள இதே சமுதாயத்துக்குள்ளேயே நாம் கண்டுபிடித்து, அந்தச் சக்திகளுக்கு ஞானமூட்டிப் போராட்டத்துக்கு ஸ்தாபன ரீதியாகத் திரட்ட வேண்டும். இது ஒன்றேதான் வழி. ''

மாமேதை தோழர் லெனின்
===========================================================================================================================

Wednesday, 13 December 2017

Indian Banking mess explained in 7 charts

Bad loans of Indian banks CROSSED Rs 8 lakh crore
Banking mess explained in 7 charts

Kishor Kadam 

Total bad loans of India's 38 listed commercial banks have crossed Rs 8 lakh crore at the end of June quarter. This chunk now accounts for nearly 11 percent of the total loans given by the banking industry.

Over 90 percent of these sticky assets are on the books of government-owned banks. These banks constitute about 70 percent of the total banking industry, in terms of assets, meaning the government will have to bear the burden of massive capital requirements of crisis-ridden industry. Higher bad loans require banks to set aside more money in terms of provisions. The provision amount varies on a case to case basis.

In recent years, Non-performing assets (NPAs) have emerged as a major headache for the government and the Reserve Bank of India (RBI). Clearly, both the RBI and government woke up to the
problem too late. The government has so far failed to infuse the required capital for state-run banks.

The actual bad loan scenario in the sector could be even worse if one accounts for the amount of loans that are being restructured under various schemes and are technically retained as standard on
the books of banks. If the economic cycle doesn't pick up as expected, a significant chunk of such loans too may turn bad. Former RBI officials have warned about this hidden problem.

KC Chakrabarty
"I’ll put the figure around Rs 20 lakh crore... One should include all troubled loans including reported bad loans, restructured assets, written off loans and bad loans that are not yet recognised,"
Former RBI deputy governor KC Chakrabarty had earlier told Firstpost in an exclusive interview.

The Modi government has time and again blamed the previous UPA-regime for the bad loan mess, saying NPAs are a legacy issue. It is not yet clear whether the government is seized of the enormity
of the problem. Indeed, the government has taken steps to address the bad loan problem like the NPA ordinance giving the central bank more power to direct banks to take action against loan
defaulters and passage of Insolvency and Bankruptcy Code (IBC).

While these steps are welcome, these are unlikely to help overcome the bad loan problem in the immediate future. It will take years before banks can get rid of NPAs accumulated over the years on
account of multiple factors.

The following seven charts give us various aspects of India's bad loan crisis:
Gross NPAs in Rs crore Infogram
The Asset Quality Review (AQR) initiated by RBI under former governor Raghuram Rajan and implemented from Q3 of FY16 resulted in a massive jump in gross NPAs. The figure more than doubled to Rs 8.29 lakh crore in June 2017 compared with Rs 3.51 lakh crore in September 2015, an addition of Rs 4.78 lakh crore in just seven quarters. In the first two quarters of implementation of these guidelines, the sector has seen Rs 2.45 lakh crore jump in gross NPAs. While in December 2015 quarter, gross NPAs surged by Rs 1 lakh crore, in March 2016 quarter this portion went up by another Rs 1.44 lakh crore. The RBI bad loan clean up process cannot be blamed for the escalation of NPAs, as it only forced banks to report the actual NPAs that were so far hidden in their balance sheets.

At some point, this process had to be started.

PSBs gross NPAs in Rs cr Infogram
Public sector banks (PSBs), which accounted for 90 percent of the total gross NPAs of the banking sector, has seen their gross NPAs jumping past Rs 7 lakh crore in June 2017 quarter. In the past
seven quarters, it jumped by Rs 4.18 lakh crore or 133 percent to Rs 7.33 lakh crore in June 2017 quarter from Rs 3.14 lakh crore in September 2015 quarter.

Private banks' gross NPAs in Rs cr Infogram
Gross NPAs of 17 private banks soared by 161 percent to Rs 96,201 crore in June 2017 quarter from Rs 36,878 crore in September 2015. The bad loan scenario of private banks as compared to their counterparts in public sector is much better. But, even there, there isn't immunity to the problem.

PSBs with higher gross NPAs (Rs cr) Infogram
State Bank of India (SBI), India's largest lender by assets, tops the bad loan chart. The bank has Rs 1.88 lakh crore of gross NPAs as on 30 June 2017. The figures now includes NPAs of five of its
associates after the merger. SBI's combine gross NPAs surged by 150 percent or Rs 1.13 lakh crore to Rs 1.88 lakh crore in the June quarter from Rs 75,068 crore in September 2015.

Punjab National Bank (PNB) comes second in the list with Rs 57,721 crore gross NPAs, followed by Bank of India (Rs 51,019 crore), IDBI Bank (Rs 50,173 crore) and Bank of Baroda (Rs 46,173 crore).

Private banks with higher gross NPAs (Rs cr)Infogram
ICICI Bank with Rs 43,148 crore gross NPAs tops the list. Its bad loans soared by 172 percent or Rs 27,290 crore in the past 7 quarters from Rs 15,858 crore in September 2015 to Rs 43,148 crore in
June 2017. Axis Bank stood at second position with Rs 22,031 crore bad loans. HDFC Bank was the distant third with Rs 7,243 crore of gross NPAs.

PSBs with higher gross NPAs as % to advances Infogram
As mentioned earlier, state-run banks are the primary victims in the bad loan story. IDBI Bank with 24.11 percent tops the list. That means every Rs 24 out of Rs 100 lent by the bank has not come back. Indian Overseas Bank follows with 23.6 percent gross NPAs and UCO Bank with 19.87 percent. Out of 21 state-run banks, 17 lenders recorded over 10 percent gross NPAs as percentage of their advances as of 30 June 2017. Another two had gross NPAs close to 10 percent each, while eight PSBs have gross NPAs of over 15 percent.

Pvt banks with higher gross NPAs as % to advances Infogram
Among 17 private banks, Jammu & Kashmir Bank tops the bad loan table with gross NPAs of 10.79 percent of its total advances as of 30 June 2017. ICICI Bank figures second in the list with 7.99
percent bad loans and Kerala-based Dhanalaxmi Bank follows next recording 5.62 percent of its loans as bad in the June quarter.

Published Date: Aug 17, 2017 

http://www.firstpost.com/business/bad-loans-of-indian-banks-cross-rs-800000-cr-banking-mess-explained-in-7-charts-3939999.html

Exclusive: Actual bad loans about Rs 20 trillion ex-RBI deputy K C Chakrabarty

Exclusive: Actual bad loans about Rs 20 trn; govt, RBI clueless, says ex-RBI deputy K C Chakrabarty
Dinesh Unnikrishnan 
''Total chunk of problematic loans in the Indian banking sector, at this stage, is around Rs 20 lakh crore, much higher than what is reported by banks and estimated by the central bank and  government, Unless the actual chunk of bad loans is recognised first, bad loan resolution is nearly impossible''
said K C Chakrabarty, former deputy governor of the Reserve Bank of India (RBI). 



Ex-RBI deputy governor KC Chakrabarty.
Total chunk of problematic loans in the Indian banking sector, at this stage, is around Rs 20 lakh crore, much higher than what is reported by banks and estimated by the central bank and
government, said K C Chakrabarty, former deputy governor of the Reserve Bank of India (RBI). Unless the actual chunk of bad loans is recognised first, bad loan resolution is nearly impossible, said the veteran banker-turned-central banker.

“I’ll put the figure around Rs 20 lakh crore. It is not correct to say that NPAs are only Rs 6 or 7 lakh crore. One should include all troubled loans including reported bad loans, restructured assets, written off loans and bad loans that are not yet recognised. Unless this portion is recognised first, there will be no solution to the bad loan problem,” said Chakrabarty, in an exclusive interaction with Firstpost, on Monday.

As on December, the total gross non-performing assets (NPAs) of 42-listed banks in India stood at Rs 7.3 lakh crore. There is no accurate estimate of the total restructured loans and the amount of loans written off by banks. But, according to government data, for the fiscal year ended March, 2016, Indian public sector banks wrote off Rs 59,547 crore, while in the three fiscal years prior to that
(FY13, 14 and 15) banks had together written off Rs 1.14 lakh crore of loans.

High NPAs (non-performing assets) in the banking sector, especially in state-run banks, are a major concern for the Indian central bank. For the Narendra Modi-government, this is also a major political issue with the opposition parties accusing the administration for its inability to act early on large corporate loan defaulters such as Kingfisher Airline promoter Vijay Mallya, who left India in
March last year to UK to avoid prosecution for defaulting Rs 9,000 crore loans and allegedly defrauding banks by diverting part of the funds.

According to Chakrabrty, who served as the deputy governor at RBI between 2009 and 2014, neither the government nor the central bank has got the grip of the problem. “For that, we require a clear
understanding of reasons of our bad loan problem and taking corrective steps towards resolving the existing stock of NPAs/stressed assets. Unfortunately neither the banks, nor regulator and government and other policy makers have any in depth understanding of these issues,” said Chakrabarty.

Recently Viral Acharya, one of the RBI deputy governors had supported the idea of so-called "bad bank" to handle record sour assets in the nation's banks, saying it could help if "designed properly".

Commenting on this proposal to create bad bank, Chakrabarty said the idea of bad bank in itself not a bad idea. “But creation of bad bank in itself will not solve the problem. Successful implementation
of ideas underlying the concept of bad bank can only solve the problem,” the former deputy governor said.


Bank gross NPA - Feb 20, 2017

Bad loan problems of Indian banks have worsened to such a level that at this stage at least 20 public sector banks (PSB) in India now have their gross non-performing assets (GNPAs) above 10 percent of their total advances, six of them above 15 percent and one bank has reported GNPA at 22.42 percent. Among the lenders with highest level of gross bad loans are Indian Overseas Bank (22.42 per cent), State Bank of Patiala (19.33 percent), Uco Bank (17.18 percent), United Bank of India (15.98 percent), IDBI Bank (15.16 percent) and Bank of Maharashtra (15.08 percent).

Two major problems that has led to the current bad loan situation, Chakrabarty said, are the fact that banks have largely failed in the credit appraisal process and promoters refuse to have skin in the
game. “Existing promoters have no say in the game. But they are not ready to leave their project. You are not bringing in new equity. We are all talking in the dark. It is total inaction,” Chakrabarty said.

Rajan’s bad loan clean-up a disappointment

According to the former deputy governor, the RBI’s bad loan clean-up project, initiated by the Reserve Bank under former governor Raghuram Rajan, has turned out to be an ineffective exercise
given that the central bank continued to allow restructuring of loans under various names, Chakrabarty said.

“First thing is it came too late. Second thing is you are still doing the restructuring (under various names). When you are doing this sort of restructuring without classifying the loans as NPA, you are
only prolonging the problem,” Chakrabarty said.

The only solution, Chakrabarty said, is to recognise the bad loans as early as possible. According to the veteran banker-turned-central banker, though he had flagged about the issue long back at RBI, the regulator didn’t admit the issue early and act.

“When I was there (in RBI), sometime in 2013, I had asked them to classify all bad loans as NPA as early as possible, but there was no action. That process is not complete even now,” Chakrabarty,
whose tenure at RBI was mired in controversies on account of his outspoken nature, said.

Prior to joining the central bank as deputy governor, Chakrabarty had headed large banks like Punjab National Bank in his career spanning over three decades.

Published Date: Feb 27, 2017

http://www.firstpost.com/business/exclusive-actual-bad-loans-about-rs-20-trn-govt-rbi-clueless-says-ex-rbi-deputy-k-c-chakrabarty-3304522.html

Trend and Progress of Banking in India 2015-2016

Monday, 11 December 2017

FRDI Bill: Depositors stand at fifth position in a bank liquidation


FRDI Bill: Depositors stand at fifth position in a bank liquidation
 Anand Adhikari   New Delhi     Last Updated: December 11, 2017 


FRDI Bill, the new institutional framework for dealing with bankruptcies in banks would certainly make your blood boil. First, the depositors are treated like unsecured creditors. They stands at fifth position in the queue in the waterfall mechanism for distribution of whatever is left in the bank in case of a collapse.

Under the new Financial Resolution and Deposit Insurance Bill, 2017, the proceeds from sale of assets of a bank would first go to insured depositors. In the previous regime, the depositors were 
insured for only Rs 1 lakh irrespective of the deposit made in a bank. The new bill, however, makes no mention of the maximum amount of insured deposit. There is a possibility of government and the regulator, i.e., Reserve Bank of India, keeping the same limit or lower.

The second in the list is resolution costs, which is the cost incurred in the entire liquidation process right from legal cost at the National Company Law Tribunal (NCLT).

The third in the queue are workmen dues for 24 months. The secured creditors are also clubbed with workmen dues at the third position.

At the fourth position are the wages to employees for 12 month.

The amount to uninsured depositors is at the fifth spot. 

Surprisingly, it is the depositors money that is used in a banking system to do business. It's the core money that actually runs the banking system. These deposits, which will be mostly uninsured as the maximum insured deposit in the earlier bill was only Rs 1 lakh, are now under threat of not getting anything in a an insolvency.
The secured creditors are comfortably sitting at the third spot to recover whatever is left in a bank post liquidation.

http://www.businesstoday.in/

Financial Resolution and Deposit Insurance Bill, 2017 Text

 Financial Resolution and Deposit Insurance Bill, 2017

FRDI 2017-Vikatan TV

How Jerusalem issue plays into Iranian, Turkish (and Russian) hands

M.K. Bhadrakumar


How Jerusalem issue plays into Iranian, Turkish (and Russian) hands

By M.K. BHADRAKUMAR DECEMBER 11, 2017

Iran has, predictably enough, taken a hard line on the US decision to recognize Jerusalem as the capital of Israel. There were public demonstrations in several Iranian cities following Friday prayers and statements by President Hassan Rouhani and other senior politicians. Notably, the commander of the Islamic Revolutionary Guards Corps, Gen. Mohammad Ali Jafari, warned: “Al-Quds (Jerusalem) will be the place where the Zionist regime will be buried.”

It was Turkey’s reaction that set the mind thinking that the ground beneath our feet is shifting, however. President Recep Erdogan used exceptional language in his response, calling Israel a “terrorist” state. His stance is important for a variety of reasons. Turkey is currently chairing the Organization of Islamic Cooperation (OIC) and has called for an emergency summit in Istanbul on Wednesday. This puts Erdogan in the driving seat.

The OIC has traditionally kowtowed to Saudi Arabia. But the Saudi regime finds itself on the defensive at the moment. The unsavory talk in the bazaar is that King Salman and the Crown Prince have played footsie with Trump and Jared Kushner. Erdogan hears bazaar gossip, for sure. Will the OIC recognize Jerusalem as the capital of the state of Palestine? This is a possibility.

Both Iran and Turkey repudiate the notion of Jerusalem being Israel’s capital. Iran has brought into play the politics of “resistance,” whereas Erdogan stresses “We will continue our struggle decisively within the law and democracy.” The distinction must be noted – but then, so must the degree of convergence.

Iran and Turkey have both long wished for an end to Saudi Arabia calling the shots in the Muslim Middle East. Now that the issue of Jerusalem has come to the fore, the Saudi regime must be wary of being seen to coordinate with Israel, or dancing to Trump’s tune.

The Saudi regime is also grappling with the quagmire in Yemen, where it is shedding “Muslim blood.” Pressure will now increase to end the war in there. Rouhani put forth on Sunday two preconditions to normalize ties with Saudi Arabia – stop “bowing” to Israel and, secondly, end the war in Yemen.

For Erdogan, Jerusalem becomes another platform to advance his strategic defiance of the US. Of course, the trial in a Manhattan federal court to discredit Erdogan now becomes almost an irrelevance. If pushed any further, Erdogan may hit back by breaking Turkey’s relations with Israel, as he has hinted at already. Doing so will, of course, make him a cult hero on the Arab Street.

To be sure, the damage to American prestige and credibility in the Middle East has grave implications for the Syrian situation. Unsurprisingly, President Vladimir Putin was due to land in Ankara late on Monday for a face-to-face conversation with Erdogan.

Erdogan is furious about the Pentagon’s continued supply of weapons to the Kurdish militia. Top Turkish officials have openly threatened that they’ll teach the US a painful lesson. Neither Turkey nor Russia (nor Iran) wants an open-ended US military presence in Syria. They may well seek to keep the US out in the cold via talks in Astana.

The Russian Foreign Minister, Sergey Lavrov, has ruled out any prospect of the US gaining – under whatever pretext – access to Syria’s Mediterranean coast. He said point-blank on Friday: “There are no plans with the United States on this specific region (Idlib) of Syria. I believe that’s totally counterproductive.” In sum, Turkey, Russia and Iran will ultimately decide how long the US military presence in Syria is tolerated.

The power dynamic is likely to change further than expected, since the Jerusalem issue effectively debilitates the Saudis. Ironically, the Syrian peace process probably has its greatest chance of success (on Russian-Turkish-Iranian terms, of course.)

//What’s happening in Iraq and Syria are also out in the open. Libya, Egypt and Yemen are also experiencing serious problems. This Jerusalem step shows how some have been taking advantage of this situation. We need to be vigilant as Muslim//

Erdogan openly links the US decision on Jerusalem with its policies on other regional conflicts. He said on Sunday: “What’s happening in Iraq and Syria are also out in the open. Libya, Egypt and Yemen are also experiencing serious problems. This Jerusalem step shows how some (read US and Israel) have been taking advantage of this situation. We need to be vigilant as Muslims.”

The Arab states have tended to pay mere lip service to the Palestine issue. Now, for the first time, the baton of leadership is passing into non-Arab (Turkish-Iranian) hands, and Palestine is now a Muslim rather than an Arab issue – something Iran has always sought. It is a historic transition that underscores the diminished Saudi clout in regional politics. Arguably, the sectarian card becomes useless now in terms of isolating Iran.

Ultimately, then, the question must be posed: Who really stands to gain from Trump’s decision on Jerusalem? Evidently, like in the Boyzone song, words are all Israel’s got. On the other hand, Israel’s pet project – the rollback of Iran – runs into headwinds and may have to be mothballed. Any Israeli intervention in Syria to counter Iran’s presence becomes almost suicidal in such a supercharged situation.

Erdogan has pledged that: “With the roadmap that we will determine (at the OIC summit), we will show that the realization of this decision (moving the US embassy) will not be easy at all.” He means it. If the US’ game plan was to get the Saudis to open a parallel track and push Jared Kushner’s peace plan, Erdogan will shoot it down. Turkey, Iran and Qatar are sure to promote Hamas as the authentic voice of the Palestinian people.

Trump hates to be a “loser.” Erdogan says the US president is pandering to his evangelical constituency. Does that make Trump a “winner”? The US election in 2020 seems light years away.
-----------------------------------------
Asia Times is not responsible for the opinions, facts or any media content presented by contributors. In case of abuse, click here to report.

M.K. Bhadrakumar served as a career diplomat in the Indian Foreign Service for over 29 years, with postings including India’s ambassador to Uzbekistan (1995-1998) and to Turkey (1998-2001). He writes the “Indian Punchline” blog and has written regularly for the Asia Times since 2001.

காஸ்மீரில் இந்திய வெறியாட்டம்-ஈழ இஸ்லாமிய தமிழர்களின் கண்டனம்




கிழக்கு மாகாண சபை உறுப்பினரும் பொறியியலாளருமான ஷிப்லி பாரூக் இந்திய இராணுவத்தினால் திட்டமிடப்பட்டு இனச்சுத்திகரிப்பு செய்யப்படும் காஸ்மீர் முஸ்லிம்களின் உரிமைகளுக்காக இலங்கையில் உள்ள முஸ்லிம் அரசியல் தலைமைகள் குரல் கொடுக்க வேண்டும் என தெரிவித்த கருத்துக்களின் ஆடியோ காணொளி… தொகுப்பு-ஓட்டமாவடி அஹமட் இர்ஷாட்.

Sunday, 10 December 2017

டெபாசிட் காப்பீட்டு சட்ட மசோதா குறித்து



சாஜகான்
கட்டுரை:

On Financial Resolution and Deposit Insurance Bill, 2017.
டெபாசிட் காப்பீட்டு சட்ட மசோதா குறித்து

வங்கியில் டெபாசிட் இன்ஷ்யூரன்ஸ் சட்டம் என்று ஏதோ வருகிறதாமே... வங்கி திவால் ஆனால் நாம் டெபாசிட் செய்த பணம் அம்போ ஆகி விடுமாமே... இது நிஜமா... இதைப்பற்றி நீங்கள் எழுதுங்கள் என்று இன்பாக்சில் பலர் கேட்டார்கள்.

வங்கி, நிதித்துறை, சட்டம் ஆகியவை தொடர்பான விஷயங்கள் மிகவும் சிக்கலானவை. அதிலும் நமது சட்டங்கள் இருக்கின்றனவே, அவற்றை இயற்றியவர்களே உண்மையில் புரிந்து கொண்டுதான் இயற்றினார்களா என்று சந்தேகப்படும் அளவுக்குக் குழப்பக்கூடியவை. Subject to, Notwithstanding, Read with என்று வேறு சட்டவிதிகளுடன் இணைத்து எழுதப்பட்டிருக்கும். ஒரு சட்டத்தைப் படிக்கும்போது அது வேறெங்கோ இழுத்துக்கொண்டுபோகும். எனக்கும் அந்த அளவுக்கு துறைசார் ஞானம் கிடையாது. எனவே, நான் படித்தவற்றில் புரிந்துகொண்ட அளவில் விளக்குகிறேன்.

அதற்கு முன்னுரையாக மூன்று கதைகள் கீழே தந்திருக்கிறேன்.

கதை-1 : ஓர் ஆலை இருக்கிறது. அதில் 5 பேர் முதலீடு செய்திருக்கிறார்கள். 1 வங்கி கடன் குடுத்திருக்கிறது. 100 தொழிலாளர்கள் வேலை செய்கிறார்கள். அந்த ஆலை நிதிச் சிக்கலுக்கு ஆளாகி நான்கு மாத சம்பளம் கொடுக்காமல் திடீர் என்று மூடப்பட்டது என்று வைத்துக்கொள்வோம். கடன்கொடுத்த வங்கி அதை சீல் வைக்கிறது. பிறகு ஏலத்துக்கு வருகிறது. அதை யாராவது ஏலத்தில் வாங்குகிறார்கள் என்று வைத்துக்கொள்வோம். ஏலத்தின் மூலம் கிடைத்த தொகையில் யாருக்கு முதல் உரிமை, யாருக்கு இரண்டாவது உரிமை என்று சில விதிகள் உண்டு. அதன்படி, தொழிலாளர்களுக்குத் தர வேண்டிய சம்பள பாக்கியைத்தான் முதலில் தீர்க்க வேண்டும். அதற்குக் கொடுத்த தொகை போக மீதியிருந்தால் கடன் கொடுத்த வங்கி எடுத்துக்கொள்ளும். அதற்கும் மேலே மீதமிருக்கும் தொகைதான் முதல் போட்ட ஐந்து பேருக்கும் உரிய விகிதத்தில் கிடைக்கும். ஒருவேளை முதல் போட்டவர்களுக்குக் கிடைக்கலாம் கிடைக்காமலும் போகலாம். பிரச்சினையை எளிமையாக விளக்கவே இந்தக் கதையை உதாரணமாக சொல்லியிருக்கிறேன்.

கதை-2: அந்த ஆலையைத் தூக்கி நிறுத்த அரசு கடனுதவிக்கு வழி செய்கிறது என்று வைத்துக் கொள்வோம். அதற்குப் பெயர் பெயில்-அவுட். அதே போல, ஒரு வங்கி நிதிச் சிக்கலுக்கு ஆளாகிறது என்று வைத்துக் கொள்வோம். பொதுவாக, அரசு உதவிக் கரம் நீட்டுகிறது, அல்லது ஏதாவதொரு அமைப்பின் மூலமாக நிதியுதவிக்கு ஏற்பாடு செய்கிறது என்றால், அதற்குப் பெயர் பெயில்-அவுட். உதாரணமாக, சில ஆண்டுகளுக்கு முன்னால் ஒரு விமான கம்பெனி சிக்கலுக்கு ஆளான போது, ஊழியர்கள் சம்பளத்துக்காக, பெட்ரோலுக்காக இன்னும் கொஞ்சம் வங்கிக் கடன் குடுத்து அரசாங்கம் பெயில்-அவுட் முயற்சி செய்தது உங்களுக்கு நினைவிருக்கும். ஆக, நிதிச் சிக்கலுக்கு உள்ளான நிறுவனத்துக்கு வெளியிலிருந்து நிதியுதவி செய்து அதன் சிக்கலைத் தீர்க்க முயற்சி செய்வதற்குப் பெயர் பெயில்-அவுட்.

கதை-3: வெளியிலிருந்து நிதியுதவி செய்து மீட்பதற்குப் பதிலாக, அந்தக் கம்பெனியிடம் இருக்கும் சொத்துகளை வைத்தே அதை மீட்பதற்கு உதவி செய்வதும் உண்டு. இப்படி, ஒரு நிறுவனத்தின் உள்ளிருந்தே, அதனிடம் இருக்கின்ற நிதியையும் சொத்துகளையும் வைத்தே சிக்கலைத் தீர்க்க முயற்சி செய்தால் அதற்குப் பெயர் பெயில்-இன்.

புதிதாக வர இருக்கிற சட்டத்தில் சர்ச்சைக்குரிய விஷயமாகப் பேசப்படுவது பெயில்-இன்.

நாம் சிறுகச் சிறுகச் சேர்த்த பணத்தை, அல்லது காலமெல்லாம் வேலை செய்து ஓய்வு பெறும்போது கிடைத்த பணத்தை எதிர்காலத் தேவைகளுக்காக முதலீடு செய்கிறோம். பிள்ளைகளின் படிப்புக்காக, கல்யாணத்துக்காக, வயதான காலத்தில் சோற்றுக்கு வழி செய்து கொள்ள இப்படி எத்தனையோ காரணங்கள் இருக்கலாம். முதலீடு செய்ய பல வழிகள் உண்டு. பேராசை பிடித்துப்போய் சதுரங்க வேட்டை திரைப்படத்தில் வந்தது போன்ற போலி கம்பெனிகளில் முதலீடு செய்வார்கள் சிலர். மியூச்சுவல் பண்ட்களில் முதலீடு செய்வார்கள் சிலர். பங்குச் சந்தையில் முதலீடு செய்வார்கள் சிலர். ஆனால், பங்குச்சந்தை, மியூச்சுவல் ஃபண்ட் போன்றவற்றில் முதலீடு செய்வதில் ஆபத்துகள் உண்டு. உள்ளூர் அரசியல்/பொருளாதார நிலை மட்டுமல்ல, உலகளாவிய சந்தை நிலவரத்துக்கு ஏற்ப இவை உயரவோ வீழவோ கூடும். போட்ட பணம் பலமடங்காகத் திரும்பி வரலாம், மொத்தமும் மூழ்கிப் போகலாம்.

எனவே, பணம் பத்திரமாக இருக்க வேண்டும் என்று விரும்புகிற, சிக்கலுக்கு ஆளாக விரும்பாத பெரும்பாலான மக்கள் தமது பணத்தை டெபாசிட் செய்வது வங்கிகளில்தான். ஏனென்றால், பெரும்பாலான வங்கிகள் பொதுத்துறை வங்கிகள்தான். தனியார் வங்கிகள் பெரும்பாலும் நகரப் பகுதிகளில் மட்டுமே இயங்குகின்றன. இந்திய வங்கிப் பரிவரத்தனையில் 82 விழுக்காடு பொதுத்துறை வங்கிகளில்தான நிகழ்கிறது. எனவே, வங்கிக்கு ஏதும் சிக்கல் வந்தாலும் அரசு கை கொடுக்கும் என்று நம்புகிறார்கள். காரணம், இந்த வங்கிகள் எல்லாம் தேசியமயமாக்கப்பட்டவை, ரிசர்வ் வங்கியின் கீழ் இயங்குகின்றன. அண்மையில் ஸ்டேட் பேங்க் ஆப் பாடியாலா, ஸ்டேட் பாங்க் ஆப் பிகானிர் போன்ற பல்வேறு வங்கிகளை ஸ்டேட் பேங்க் ஆப் இந்தியாவுடன் இணைத்தது இப்படிப்பட்ட ஒரு நடவடிக்கைதான்.

ஒரு வங்கி திடீரென நிதிச் சிக்கலுக்கு ஆளாகி, அதில் டெபாசிட் செய்தவர்களுக்கு பணம் திருப்பித்தர முடியாமல் போனால் என்ன செய்வது என்று யோசித்தது அரசு. இன்று அல்ல, அறுபது ஆண்டுகளுக்கு முன்பே யோசித்தது. 1961இல் Deposit Insurance and Credit Guarantee Corporation Act என்ற சட்டத்தை இயற்றியது. இதன்படி, 1 லட்சம் ரூபாய் வரையான டெபாசிட்டை வட்டியுடன் சேர்த்துத் திருப்பித் தருவதற்கான காப்பீடு வங்கிக்குக் கிடைத்தது. வங்கி மூழ்கிப் போனாலும் டெபாசிட் செய்தவருக்கு ஒரு லட்சம் ரூபாய் நிச்சயமாகக் கிடைக்கும். ஆனால், 1 லட்சத்துக்கும் அதிகமாக டெபாசிட் செய்திருந்தால், ஒரு லட்சத்துக்கும் மேற்பட்ட தொகைக்கு இந்த உத்தரவாதம் கிடையாது. எனவே வங்கி மூழ்குமானால் அதனுடன் சேர்ந்து டெபாசிட் பணமும் மூழ்கும்.

மேலே குறிப்பிட்ட டெபாசிட் காப்பீட்டுக்காக, ரிசர்வ் வங்கியின் கீழ் Deposit Insurance and Credit Guarantee Corporation என்ற நிறுவனத்துக்கு இந்திய பொதுத்துறை வங்கிகள் பிரிமியம் தொகையாக 3000 கோடி ரூபாய் செலுத்தி வருகின்றன. ஆனாலும், இந்தச் சட்டம் நிறைவேற்றப்பட்ட பிறகு 67 ஆண்டுகளில் வங்கி மூழ்கும் சம்பவம் ஏதும் நிகழவில்லை என்பதையும் கவனத்தில் கொள்ள வேண்டும்.

ஆக, நீங்கள் ஒரு வங்கியில் எத்தனை லட்சம் ரூபாய் டெபாசிட் செய்திருந்தாலும், அந்த வங்கி மூழ்குமானால், உங்களுக்கு ஒரு லட்சம் மட்டுமே கிடைக்கும் என்ற விதி இன்று புதிதாக வந்ததல்ல, 1961 முதலாகவே இருக்கிறது. அப்படியானால், இப்போது புதிதாக என்ன சர்ச்சை ?

மத்திய அரசு, புதிதாக ஒரு சட்டத்தை இயற்றுவதற்கான மசோதா தயார் செய்திருக்கிறது. அதன் பெயர் Financial Resolution and Deposit Insurance Bill, 2017. அதாவது, நிதிச்சிக்கல் தீர்வு மற்றும் டெபாசிட் காப்பீட்டு மசோதா 2017. இந்த மசோதாவின் வரைவு மக்களின் கருத்துக்காக 2016 செப்டம்பரில் வெளியிடப்பட்டது. ஆனால், மக்கள் கருத்துக்காக இருபது நாட்கள் அவகாசம் மட்டுமே தரப்பட்டது. 2016 அக்டோபர் 14ஆம் தேதியுடன் வரைவு மசோதாவின் மீது கருத்துக்கேட்பது நிறுத்தப்பட்டது. 2017 ஜூன் மாதம் மைய அமைச்சரவை இந்த மசோதாவுக்கு ஒப்புதல் அளித்த்து. நாடாளுமன்றத்தின் மழைக்காலக் கூட்டத்தொடர் அமர்வு முடிவடைவதற்கு முதல் நாள் நாடாளுமன்றத்தின்முன் வைக்கப்பட்டது. மசோதாவைப் பரிசீலிக்க புதிதாக கூட்டுக்குழு ஒன்றை நியமிக்கவும் அரசு முடிவு செய்தது. நிதித்துறை விவகாரங்களைப் பரிசீலிப்பதற்காக ஏற்கெனவே நிதித்துறை நிலைக்குழு (committee for finance) இருக்கும்போது, தனியாக ஒரு குழு எதற்கு என்று காங்கிரசும் திரிணமுல் காங்கிரசும் எதிர்ப்புத் தெரிவித்தன. அத்துடன் நாடாளுமன்றத் தொடர் முடிந்து விட்டது.

இந்தப் புதிய மசோதாவில் உள்ள சிக்கல் என்னவென்றால், ஏற்கெனவே இருந்து வருகிற – 1961 முதல் ரிசர்வ் வங்கிக்குக் கீழ் இயங்குகிற Deposit Insurance and Credit Guarantee Corporation என்ற அமைப்புக்குப் பதிலாக புதிதாக வேறொரு அமைப்பை இந்தச் சட்டம் உருவாக்குகிறது. அதன் பெயர் Resolution Corporation – தீர்வு வாரியம். வங்கிகள் மட்டுமல்ல, காப்பீட்டு நிறுவனங்கள், பங்குச் சந்தைகள் ஆகியவற்றையும் இது உள்ளடக்கும். நிதி நிறுவன முறைப்படுத்து ஆணையங்கள், நிதியமைச்சகம், ஆகியவற்றைச் சேர்ந்த பிரதிநிதிகள் இதில் இருப்பார்கள்.

அப்படியானால், சிக்கலுக்கு உள்ளாகும் ஒரு வங்கி, ரிசர்வ் வங்கியின் கீழ் வராதா? சிக்கலுக்கு உள்ளாகும் காப்பீட்டு நிறுவனம் Insurance Regulatory and Development Authority (IRDA)-வின் கீழ் வராதா? நிதிச் சிக்கலுக்கு ஆளான பங்குச் சந்தை Securities and Exchange Board of India (SEBI) செபியின் கீழ் வராதா? வரும், ஆனா வராது.

ஆமாம். தீர்வு வாரியம் அல்லது நெறிப்படுத்து நிறுவனங்கள் (வங்கிகளுக்கு ரிசர்வ் வங்கி, காப்பீட்டு நிறுவனங்களுக்கு ஐஆர்டிஏ, பங்குச் சந்தைகளுக்கு செபி), சிக்கலுக்கு உள்ளாகும் நிதி நிறுவனங்களை அவற்றின் சிக்கலைப் பொறுத்து தரப்படுத்தும் – நிறுவனத்தின் முதலீடு, சொத்துகள் மற்றும் பொறுப்புக்கடன்கள், நிர்வாகத் திறன் உள்ளிட்டவற்றின் அடிப்படையில் தரப்படுத்தும். நெறிப்படுத்து நிறுவனங்கள், தீர்வு வாரியம் ஆகிய இரண்டுக்குமே நிதி நிறுவனங்களை கண்காணித்து தரப்படுத்தும் அதிகாரம் இருக்கும். ஒரே ஆணியைப் பிடுங்க 2 பேர் எதற்கு?

நிறுவனத்தின் நிதிநிலைச் சிக்கலைப் பொறுத்து, குறைந்த ஆபத்து அல்லது மிதமான ஆபத்து என்று தரப்படுத்தப்பட்ட நிறுவனங்கள், ஏற்கத்தக்க ஆபத்து நிலைமைக்குள் இருப்பதாகக் கருதப்படும். நெறிப்படுத்து நிறுவனங்களால் கண்காணிக்கப்படும். அதிக ஆபத்து, தீவிர ஆபத்து நிலையில் இருக்கும் நிறுவனங்கள் என்றால், நெறிப்படுத்து நிறுவனங்கள் / தீர்வு வாரியம் அதனை சரி செய்யும் நடவடிக்கைகளை மேற்கொள்ளும். சரி செய்யும் நடவடிக்கை என்பதில், அந்த நிறுவனம் முதலீடு திரட்டக்கூடாது, டெபாசிட் வாங்கக்கூடாது, வர்த்தகத்தை விரிவுபடுத்தக்கூடாது போன்றவையும் அடங்கலாம். நிறுவனத்தைத் தூக்கி நிறுத்த முயற்சி செய்யலாம்; குறித்த காலத்துக்குள் முயற்சி நிறைவேறாவிட்டால் மூட வைக்கலாம்.

மேம்போக்காகப் பார்த்தால், இதில் என்ன தவறு, ஒன்றுக்கு இரண்டாக கண்காணிப்பு அமைப்பு இருந்தால் நல்லதுதானே என்று தோன்றும். இங்கே கவனிக்க வேண்டியது என்னவென்றால், வங்கிகளுக்கு ரிசர்வ் வங்கி, காப்பீட்டு நிறுவனங்களுக்கு ஐஆர்டிஏ, பங்குச் சந்தைக்கு செபி ஆகிய மூன்று நிறுவனங்கள் ஏற்கெனவே கண்காணிப்பு அமைப்புகளாக இயங்கிக் கொண்டிருக்கின்றன. அரசியல் தலையீடுகளுக்கு அப்பால் ஓரளவுக்கு சுயேச்சையாகவே செயல்பட்டும் வருகின்றன. இந்த மூன்றும் செய்து வந்த ஒரு பணியை இன்னொரு அமைப்பும் செய்ய வேண்டும் என்றால், இந்த மூன்று அமைப்புகளும் சரியாகச் செயல்படவில்லை என்றுதானே பொருள் கொள்ள வேண்டும்? இதுவரை அப்படி ஏதும் சொல்லப்படவே இல்லையே? பின்னே ஏன் எதற்காக இந்த தீர்வு வாரியம்?

எதற்காக இதை முன்வைக்கிறார்கள் என்று பார்த்தால், ஜி-20 கூட்டமைப்பு இப்படியொரு தீர்வு வாரியம் அமைக்குமாறு சொன்னதாம். இந்தியாவும் ஜி-20இல் உறுப்பினராக இருப்பதால் இதை உருவாக்குகிறதாம். ஜெர்மனியும் இங்கிலாந்தும் இதேபோன்ற சட்டங்களை உருவாக்கியுள்ளதாம். ஆனால் இதுவரை பயன்படுத்தவில்லையாம். 2013இல் சைப்ரசில் ஒரே ஒரு வங்கிக்காக பெயில் இன் பயன்படுத்தப்பட்டதாம்.

இந்தச் சட்டத்தில் மற்றொரு முக்கியப் பிரச்சினை உண்டு. ஒரு நிறுவனத்தை தரப்படுத்தும் முடிவை எதிர்த்து அந்த நிறுவனம் மேல்முறையீடு செய்ய எந்த வழியும் இல்லை. தீர்வு வாரியம் நினைத்தால் எந்தவொரு நிறுவனத்தையும் நிதிச்சிக்கலுக்கு உள்ளானதாக தரப்படுத்த முடியும். அப்படிச் செய்யப்பட்ட தகவல் வெளியே தெரிந்தால், அந்த நிறுவனத்தில் டெபாசிட் செய்தவர்கள் பதறிப்போய் உடனே தமது டெபாசிட்டுகளை திரும்பப்பெறவே விரும்புவார்கள். திடீரென நிறுவனத்தின்மீது படையெடுப்பார்கள். இது படிநிலைச் சரிவு (கேஸ்கேடிங் எஃபக்ட்) விளைவை ஏற்படுத்தி, சிறிதளவே சிக்கலுக்கு உள்ளாகியிருந்தாலும் அந்த நிறுவனத்தை மேலும் சிக்கலுக்கு உள்ளாக்கி விடும். ஆனால் அந்த நிறுவனம் மேல்முறையீடு செய்ய வழிகிடையாது!

ஒரு நிறுவனம் தீவிர ஆபத்தில் இருப்பதாகத் தரப்படுத்தப்பட்ட தேதியிலிருந்து அதன் நிர்வாகத்தை தீர்வு வாரியம் தன் கையில் எடுத்துக்கொள்ளும். அதன்பிறகு, மேலே சொன்ன வழிமுறைகளில் எதையும் பயன்படுத்தி, சிக்கலைத் தீர்க்க முயற்சி செய்யும். அந்த நிறுவனத்தின் சொத்துகள் / பொறுப்புக்கடன்களை வேறொரு நிறுவனத்துக்கு மாற்றலாம்; வேறொரு நிறுவனத்துடன் இணைக்கலாம்; இந்த நிறுவனத்தை நிர்வகிக்க புதிதாக ஒரு நிறுவனத்தை உருவாக்கலாம்; பெயில்-இன் செய்யலாம். நிறுவனத்துக்குப் பணம் கொடுத்தவர்களுக்கு திருப்பித்தர நிறுவனத்தையே கலைக்கலாம். தீர்வு வாரியத்துக்கு ஓராண்டு கால அவகாசம் உண்டு. தேவைப்பட்டால், மேலும் ஓராண்டு நீட்டிப்பும் கிடைக்கும்.

இந்த ஒன்று / இரண்டு ஆண்டு காலத்தில், தீர்வு வாரியத்தின் நடவடிக்கைகள் குறித்து எந்த நீதிமன்றத்திலும் யாரும் கேள்வி கேட்க முடியாது! ஒருவேளை இந்த இரண்டு ஆண்டுகளுக்குள் தீர்வு வாரியம் சிக்கலைத் தீர்க்க முடியவில்லை என்றால், அந்த நிறுவனம் தானாகவே திவால் நிலைமைக்குப் போய்விடும்! இரண்டு ஆண்டுகளுக்குள் சரிசெய்ய முடியாத தீர்வு வாரியத்தின்மீது எந்த நடவடிக்கையும் கிடையாது. அது மட்டுமல்ல. தீர்வு வாரியத்தின் செயல்பாடுகளுக்காக ஒரு கட்டணத்தையும் அந்த நிறுவனத்திடமிருந்தே எடுக்கும்! கட்டணம் எவ்வளவாக இருக்கும் என்பதும் தெரியாது.

நிறுவனத்தை கலைப்பது என முடிவானால், பணத்தைத் திருப்பித் தருவதில் அந்த நிறுவனத்துடன் தொடர்புடைய யாருக்கு முன்னுரிமை தர வேண்டும் என்பது குறித்தும் ஒரு பட்டியல் அதில் உண்டு. (கட்டுரையின் துவக்கத்தில் கதை-1இல் நான் குறிப்பிட்ட உதாரணம் பார்க்கவும்.) இந்தப் பட்டியலின்படி, நிறுவனத்துக்குக் கடன் கொடுத்த மற்றவர்களைவிட டெபாசிட் செய்தவர்களுக்கே முன்னுரிமை தரப்படும். அதற்காகவே டெபாசிட் இன்ஷ்யூரன்ஸ் உண்டு. முன்னுரிமைப் பட்டியல் :
1. டெபாசிட் இன்ஷ்யூரன்ஸ்
2. தீர்வு வாரியத்துக்கான கட்டணம்
3. ஊழியர்களுக்கான 24 மாத நிலுவை சம்பளம், உத்தரவாதம் தரப்பட்ட கடன் தொகைகள்
4. ஊழியர்களுக்கு 12 மாத சம்பளம்
5. இன்ஷ்யூர் செய்யப்படாத டெபாசிட்டுகள்
6. உத்தரவாதம் தரப்படாத கடன் தொகைகள்
7. அரசுக்குத் தர வேண்டியவை,
8. கடன்கள், நிலுவைகள்
9. பங்குதாரர்கள் (ஷேர் ஹோல்டர்கள்)

கவனிக்க வேண்டியது என்னவென்றால், இங்கேயும் டெபாசிட் இன்ஷ்யூரன்ஸ்க்கு உட்பட்ட தொகைக்கு மட்டுமே முதல் முன்னுரிமை. ஏற்கெனவே இதேபோன்ற டெபாசிட் இன்ஷ்யூரன்ஸ் இருக்கிறது. எனவே இதில் புதிதாக ஏதுமில்லை. இன்ஷ்யூரன்சின் கீழ் வராத டெபாசிட் தொகைக்கு இந்தச் சட்டத்தில் ஐந்தாவது இடம்தான்! 1961 முதல் இருந்து வருகிற டெபாசிட் இன்ஷ்யூரன்ஸ் திட்டத்தில் உள்ள 1 லட்சம் ரூபாய் என்ற வரம்பு இந்த மசோதாவால் நீக்கப்பட்டதா? ஒரு லட்சத்துக்கும் அதிகமாக ஒருவர் டெபாசிட் செய்திருந்தால் அந்தத் தொகை முழுவதும் கிடைக்க இது வழி செய்கிறதா?

இல்லை. முன்னர் என்ன இருந்ததோ அதுவேதான் இப்போதும் இருக்கிறது. ஆனால் சிறு வித்தியாசம் : முன்னர் ரிசர்வ் வங்கியின் கீழ் டெபாசிட் இன்ஷ்யூரன்ஸ் நிறுவனம் இருந்தது. இப்போது அந்தப் பணியை எடுத்துக்கொள்ளும் தீர்வு வாரியம், வங்கிகளுக்கு “குறிப்பிட்ட வரம்புக்குள்” டெபாசிட் காப்பீடு வழங்கும். அதாவது, வங்கி மூழ்குமானால், டெபாசிட் செய்தவருக்கு “குறிப்பிட்ட” தொகை கிடைக்கும். முந்தைய சட்டத்தின்படி ஒரு லட்சம் என்பது உச்சவரம்பு. இந்தச் சட்ட மசோதாவில் “ஒரு லட்சம்” என்றும் குறிப்பிடப்படவில்லை, முழுத் தொகை என்றும் தரப்படவில்லை. “குறிப்பிட்ட தொகை” தரப்படும் என்றுதான் கூறப்பட்டுள்ளது. திருப்பித் தரப்படுகிற “ஒரு லட்சம்” அல்லது “குறிப்பிட்ட” தொகைக்கு மேலான டெபாசிட் தொகையை டெபாசிட் செய்தவருக்கு வங்கியின் பங்குகளாக மாற்றித்தரவும் சட்டத்தில் வழி செய்யப்பட்டுள்ளது. (நிதிச்சிக்கலுக்கு ஆளான வங்கியின் பங்கை வைத்துக்கொண்டு நாக்கு வழிப்பதா என்பது வேறு கதை.)
அதாவது, சமூக ஊடகங்களிலும் பத்திரிகைகளிலும் வெளிவந்த செய்திகள் சரிதான். இது சட்டமான பிறகு, ஒருவேளை வங்கி மூழ்குமானால், டெபாசிட் செய்தவர்களுக்கு முழுத் தொகையும் கிடைக்காது. ஒரு லட்சமாவது கிடைக்குமா அல்லது அதுவும் கிடைக்காமல் போகுமா என்பதும் தெரியாது!

முன்னர் இருந்த சட்டத்தைவிட இது மேம்பட்டது, முன்னர் ஒரு லட்சம்தான் வரம்பு இருந்தது, இப்போது அது உயர்த்தப்படும் என்று சிலர் பேசுகிறார்கள். உண்மையில், சமூக ஊடகங்களில் இந்தப் பிரச்சினை எழுப்பப்பட்ட பிறகுதான் மைய நிதியமைச்சர் வாயைத் திறந்தார். இந்த மசோதா நாடாளுமன்ற நிலைக்குழுவின் பரிசீலனையில்தான் இருக்கிறது. இன்னும் நிறைய திருத்தங்கள் செய்யப்படும் என்று திருவாய் மலர்ந்தார். சமூக ஊடகங்களில் பிரச்சினை எழுப்பப்படாமல் போயிருந்தால் அப்படியே சட்ட மசோதாவாக முன்வைத்திருப்பார்கள் என்ற அச்சம் நியாயமானதே. நில கையகப்படுத்தல் மசோதாவை பல முறை அவசரச் சட்டமாக நிறைவேற்றிய அரசு இது என்பதை மறந்து விட முடியாது.
ஆக, இப்போதைக்கு அச்சப்படத் தேவையில்லை. வங்கியில் இருக்கும் உங்கள் பணத்துக்கு எந்த ஆபத்தும் இப்போதைக்கு இல்லை. ஆனால், நிலைக்குழுவின் பரிசீலனையில் இருக்கும் மசோதா நாடாளுமன்றத்தில் முன்வைக்கப்படும்போது, அது சட்டவடிவம் கொள்ளும்போது, எதிர்க்கட்சிகள் கவனமாக இருக்க வேண்டும். அப்போதும் சமூக ஊடகங்கள் விழிப்பாக இருக்க வேண்டும்.

வங்கிகளுக்கு என்ன சிக்கல் வந்து விடும்? அது எதற்கு மூழ்கும் என்ற கேள்வி வரக்கூடும். குஜராத்தில் ஒரு கூட்டுறவு வங்கியில் மிகப்பெரிய ஊழல் நடந்தது தவிர, இதுவரை இந்தியாவில் அப்படி ஏதும் நிகழவில்லை. (மாதவ்புரா வங்கி ஊழலில் சம்பந்தப்பட்டவரை விடுவிப்பதில் அமித் ஷா உள்பட பலருக்கும் பங்கு இருந்தது குறித்து ஏற்கெனவே பதிவு எழுதிவிட்டேன்) வங்கிகள் எதிர்கொள்ளும் சிக்கல்கள் பற்றி எழுத வேண்டுமானால் வங்கிகளின் வாராக்கடன் குறித்தும் எழுத நினைத்திருந்தேன். கட்டுரை மிகவும் நீளமாகி விட்டதால் ஒரே ஒரு விஷயத்தை மட்டும் தொடுகிறேன்.



நாடாளுமன்றத்தில் ஆகஸ்ட் 11ஆம் தேதி ஒரு கேள்விக்கு பதிலளித்த நிதியமைச்சர் கூற்றுப்படி : 2013இன் கணக்குப்படி வாராக்கடன் 1,55,890 கோடி. 2017இல் 6,41,057. அதாவது, காங்கிரஸ்-யுபிஏ அரசின் காலத்தில் இருந்த தொகையைவிட மூன்று மடங்கு அதிகம். இந்தக் கணக்காண்டின் ஆறு மாதங்களில் மட்டும் வங்கிகள் ரைட்-ஆஃப் செய்த வாராக்கடன் தொகை 55,356 கோடி. படத்தைப் பார்த்து, எவருடைய ஆட்சியில் அதிகத் தொகை ரைட்-ஆஃப் செய்யப்பட்டது என்று நீங்களே பார்த்துக்கொள்ளுங்கள்.

வாராக்கடன்களில் பெரும்பகுதி உங்களையும் என்னையும் போன்றவர்கள் வாங்கிய சில்லறைக்கடன்கள் அல்ல. அதானிகள், அம்பானிகள், சிங்கானியாக்கள், டாடாக்கள், ஜிண்டால்கள், எஸ்ஸார்கள் வகையறாக்கள் வாங்கி நாமம் போட்டவைதான்.

(ரைட்-ஆஃப் என்பது வாராக்கடன் தள்ளுபடி அல்ல, அது ஒரு டெக்னிகல் சொல்தான் என்று பாடம் எடுக்க யாரும் வர வேண்டாம்.)

================================================= பிற்குறிப்பு


ஏகாதிபத்தியத்தின் கீழ் வங்கிகள் ஆற்றும் புதிய பாத்திரம் குறித்து லெனின்:

``பணச்செலுத்தல்கள் நடந்தேறுகையில் இடைத்தரகராகச் செயல்படுவதே வங்கிகள் ஆற்றும் தலையாய,முதல் நிலையான பணி.இந்தப் பணியைச் செய்து இவை செயலற்ற மூலதனத்தைச் செயல் முனைப்புள்ள, அதாவது இலாபமளிக்கும் மூலதனமாக மாற்றுகின்றன;சகல பண வருமானங்களையும் அவை வசூலித்து அவற்றை முதலாளித்துவ வர்க்கத்தின் கையில் ஒப்படைக்கின்றன.``

லெனின்: ஏகாதிபத்தியம் முதலாளித்துவத்தின் உச்சக்கட்டம்

1) மோடி ஆட்சி ஏகாதிபத்திய அழிவுக் காலனியாதிக்கத்துக்கு சேவகம் செய்யும் ஆட்சியாகும்.
2) இதன் உள்நாட்டு சமூகத்தூண்கள் தரகு முதலாளித்துவ பெரு நிலப்பிரபுத்துவ வர்க்கங்கள் ஆகும்.
3) அந்நிய நிதி மூலதனத்தினதும்,உள்நாட்டு பிற்போக்கு வர்க்கங்களதும் ஏகபோகத்தை உற்பத்தித் துறையில் நிலை நிறுத்த அது நடுத்தர மற்றும் சிறு குறு தொழில்களையும்-மூலதனத்தையும் ஒழித்து வருகின்றது.
4)கட்டுரையாளர் விபரிக்கும் இம்மசோதா இதன் ஒரு பகுதியே ஆகும்.

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------- ENB

What Will Trump’s Recognition of Jerusalem Lead To?



10.12.2017 Author: Salman Rafi Sheikh

What Will Trump’s Recognition of Jerusalem Lead To?

With Trump’s recognition of Jerusalem as Israel’s capital, a new wave of both political and geo-political upheavals is likely to set in. This, however, is not going to simply unite the Muslim world in the name of religion; it might as well accelerate the processes of disintegration and fragmentation within the Arab world, creating a new logic for struggle and resistance against both Israel and its allies in the Arab word, particularly Saudi Arabia which is secretly strengthening its relations with Israel in its active pursuit of an anti-Iran agenda in the Middle East. Significantly enough, the decision of the US president Donald Trump, who along with his son-in-law Jared Kushner (read: Kushner’s “peace plan”) is the key link in the chain tying the House of Saud and Israel, could not have come about without a prior understanding between the House of Saud and Israel on the issue; for, besides many other things, the decision crucially involves a permanent end to the Palestine-Israel peace-process of which Saudi Arabia has been a key member.

Ending that process, therefore, means that the House of Saud does no longer give priority to this process and accordingly found it convenient to give it the nod. For Saudi Arabia, especially after the disastrous failure its policies in Syria vis-à-vis Assad have faced, Iran is the bigger problem that requires strong allies in the region—and no other state other than Israel could be that ally; hence, the convergence of Saudi-Israeli interests and the beginning of big geo-political jolts across the entire mid-eastern landscape.

That this decision is very much a part of new geo-political front against Iran is more than an open secret. Iran has sensed it as has Hezbollah and Turkey. “Trump had support from the Arabs or else he wouldn’t have been able to do this,” said Nasrallah. He also said that Donald Trump has issued “a second Balfour Declaration”, implying thereby the beginning of new era of armed resistance against Israel and its Arab allies; hence, his call for a new “intifada.” Clearly, with Hassan Nasrallah now calling for armed resistance—and by doing that he is also throwing the idea of potential alliance with the ‘disgruntled’ Arabs—is placing himself, as also Iran, as the vanguard of Arab nationalism under Persian influence.

This partly explains why Saudi Arabia has publicly ‘condemned’ Trump’s decision. In the wake of Hezbollah’s calls for “intifada”, the House of Saud seems to have calculated that it might have to pay a heavy price if it was seen as a force shying away from criticising its ally, the US.

Is then Trump’s decision his most crucial error, one that will significantly alter the Middle East’s geo-political landscape to the US’ disadvantage? Probably it is. Besides the fact that it is likely to provide Iran a leeway to extend its influence in the Arab world, the Arab masses themselves, who are already deeply anti-US, will find yet another reason to mount up their anti-US an anti-Israel sentiments and political action. This will difficult for the US to maintain its own influence. As the current US secretary of defence James Mattis noted in 2013: “I paid a military security price every day as a commander of [Central Command] because the Americans were seen as biased in support of Israel.”

Now this will accelerate given that relations between the Arab countries and Israel are also improving. Netanyahu himself didn’t hesitate to acknowledge this fact in his ‘victory’ speech when he said, “Peace treaties, no. Everything else below that, yes, and it’s happening.” And among other things happening between them, military co-operation against Iran is perhaps the most prominent. Hebrew markings have been seen on Israeli-manufactured ordnance used in the Saudi-led campaign against Houthi rebels in Yemen. The UAE is known to have bought military equipment from Israel.

Iran, therefore, has every reason to see in this move a larger regional game beginning to be played. However, it isn’t just Iran that will potentially benefit from this ‘bond-in-the-making’ between the Israelis and the Saudia-led Gulf-Arab states. Turkey, too, is likely to use the scenario to revamp its regional clout. This is already on the cards. When Trump made his Jerusalem announcement, Jordan’s king was in talks with Erdogan and both jointly expressed their reservations over the decision. Jordan, which is also the custodian of Islamic holy sites in the city of Jerusalem, therefore has much to worry about, and the Jordanian king’s visit to Turkey was accordingly aimed at what the king said discussing “challenges we are facing in the region.”

While Turkey under Erdogan has long supported the Palestinian position, Jordon fears that the Jerusalem crisis will trigger new conflict, and seems to find in Turkey an ally to deal with that wave. Turkey, on its part, hosted Hamas officials as recently as July, and it is believed that if Hamas officials left Qatar they would choose Turkey for their base.

And, both Iran and Turkey, who have been working closely in Syria to out-manoeuvre the Saudis and the US, are likely to find in the Jerusalem crisis another reason to build on their still precarious relations and move towards a working, if not a full strategic, alliance.

The Israel-US-Saudi nexus has therefore, by declaring Jerusalem as Israel’s capital, set in motion forces that might produce results of far reaching consequences, results which might not necessarily be favourable to either of them. Iran will get stronger as will Turkey in the Arab world, and this will only further provoke the nexus to propagate its war hysteria and feed it to the general masses, who in themselves remain caught between their ruling regimes’ policies and interests and their religious affiliations with Jerusalem and sympathy for the Palestinian cause.

Salman Rafi Sheikh, research-analyst of International Relations and Pakistan’s foreign and domestic affairs, exclusively for the online magazine “New Eastern Outlook”.

https://journal-neo.org/2017/12/10/what-will-trump-s-recognition-of-jerusalem-lead-to/